Հեռանում եմ

Ես համրաքայլ, տխուր հեռանում եմ

Հաղթանակից նախկին, որ սակարկվեց․

Գլխիկոր եմ․ Կամա՜ց մոռանում եմ,

Թե անցյալը ինչպես տեղում դոփեց․․․

Ես չեմ հիշում՝ ինչպես դուռը կողպվեց,

Ինչպես դարձա ներսում վտարանդի,

Երբ շուրջբոլորս՝ ուրախ շքահանդես,

Մասնակիցներն՝ անհոգս ու տմարդի․․․

Գովասանքի խոսքեր, բաժակաճառ,

Չկա ոչ մի դատարկ կեղծ պատվանդան,

Դիֆիրամբներ, ձոներ՝ առանց պատճառ,

Միաբանված խմբեր, բազում անդամ․․․

Այս աղմուկից արդեն խելագարվում,

Դառնում եմ ես ներփակ, լուռ ու մոլոր,

Ի՞նչ են փնտրում մարդիկ․ Չե՞ն հասկանում,

Ո՜նց ենք գահավիժում գլոր-գլոր․․․

Կողաշրջված մի մեծ ավտոբուս է,

Մի կողմ նետված-փրկված ուղևորներ,

Դրսում՝ աղմուկ․․․ Անդորրը ներսում է․

Եվ՝ հատուկենտ փրկող կամավորներ․․․

«Սա ցնո՞րք է արդյոք, թե՞ մղձավանջ»-,

Ծնկներին է խփում մի խեղճ պառավ․․․

Ես տեսնում եմ, ահա, պարապ ականջ,

Որի մոտ նստած է․․․ սպիտակ ագռավ․․․

Անահիտ ՍԱՀԱԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ